Lunch Mengfabriek met bewoners AZC Rosmalen

Onze wekelijkse lunchbijeenkomst is voor een keer verplaatst naar de Mengfabriek om van een heerlijke lunch te genieten, bereid door bewoners van het AZC te Rosmalen. Georganiseerd door de Academie voor Beeldvorming.

Verslag van de bijeenkomst op donderdag 10 maart 2016

We zijn te gast in het ‘restaurant’ in de Mengfabriek aan de Tramkade bij de Academie voor Beeldvorming. Eén tafel goed gevuld, maar vraag uw schrijver – die gewend is in tafels van 8 personen te tellen – niet hoeveel leden er exact waren. Maar als de opkomst in de buurt kwam van de begroting aan de muur moeten het er tegen de 30 geweest zijn.

Yvonne heet ons welkom. Ze spreekt ons en vooral onze gastheren / koks uit het asielzoekerscentrum in Rosmalen zelfs in het Engels toe, maar dat is – laten we maar zeggen door hun drukke werk aan de maaltijd – helaas niet aan hen besteed. Zo had men blijkbaar ook niet verwacht dat we voor de maaltijd zouden bidden, waarschijnlijk niet wetend dat we dat in ’t Misverstant of Maurick ook gewoon doen. Desondanks zou de maaltijd goed smaken.

Kirsti, de initiatiefneemster van deze bijzondere lunch die we mogen feliciteren dat het haar wederom gelukt is haar mede-Rotarians even uit hun comfortzone te halen, introduceert Klaas Burger van de Academie voor Beeldvorming. Hij schildert ons de achtergrond van het initiatief van de lunch. Hij heeft een passende trui aangetrokken. Vol met struisvogels. Het illustreert volgens Klaas de verschillende manieren hoe je je in onze wereld kan opstellen: Om je heen kijken en vervolgens wegrennen of je kop in het zand steken of iets doen. Klaas gaat voor het laatste. Als beeldend kunstenaar draait bij hem alles om beeldvorming en zaken zichtbaar maken. Geconfronteerd met het vluchtelingenvraagstuk meende Klaas dat de Meelfabriek een uitstekende locatie voor een asielzoekerscentrum zou zijn. Midden in de stad, waardoor uitwisseling van kennis en ideeën met de lokale bevolking over en weer kan plaatsvinden, hetgeen een juiste beeldvorming bevordert. Dit idee haalde het niet, waarop Klaas op het idee kwam een aantal koks uit het AZC te laten koken voor gasten. Daarmee twee vliegen in één klap vangend: enerzijds worden op die manier de vluchtelingen met de bevolking in contact gebracht en anderzijds kunnen de vluchtelingen even ontsnappen uit het uitzichtloze AZC. De aanwezige vluchtelingen waren thuis allemaal koks. Dat wil zeggen dat Klaas hun aanspreekt op hun expertise en zij in hun eigen vakgebied worden ingezet en de dag een invulling kunnen geven. Een vreemd gegeven is daarbij dat het niet is toegestaan hen daarvoor ook maar enige beloning te geven. De ontvangen middelen worden nu aangewend voor het project. Gevraagd naar mogelijke nieuwe projecten stelt Klaas dat hij het kookproject als formule het liefst zou uitrollen over andere gemeenten.

Vervolgens proberen we wat meer te weten te komen van de koks die voor ons koken. De ‘chef-kok’ uit Afghanistan vertelt ons dat hij door de Taliban gedwongen werd met een bomgordel een aanslag te plegen op een school. Door dit te weigeren had hij slechts één keuze: het land ontvluchten. Daar word je even stil van. De mogelijkheden met de anderen te communiceren was zeer uiteenlopend. De één sprak uitstekend Engels maar de jongeman die naast mij kwam zitten sprak alleen Syrisch en verder ook echt niets. Ik schatte hem nauwelijks 20 jaar en dan Papa en Mama in Idlib in Syrië achterlatend naar Nederland vluchten. Maar als ik terugdenk aan mijn fietstocht daar nog geen 5 jaar terug en ik zie nu dezelfde steden grotendeels verwoest, kan ik me daar wel iets bij voorstellen.

De lunch was overigens prima, zij het anders dan in ’t Misverstant. Voor de mensen de het niet herkenden: we kregen o.a. een Afghaans gerecht met vlees en groente, een bal (herkomst onbekend) van kokos die tussen de sinasappelen moet hebben gelegen, een salade, rijst en Afghaans platbrood. De koks vragend naar hun beleving van de lunch kwam vooral naar voren het belang van het even kunnen ontvluchten van de weinig inspirerende omgeving van een AZC waar je werkelijks niets kan ondernemen en dus maar aan de problemen thuis gaat zitten denken. En als Klaas ons als consumenten vraagt naar onze ervaringen worden de koks beloond met een applaus van alle leden. Hoewel van alle leden? Haarscherp signaleert Klaas dat Arnold W. niet klapte. Smaakte het hem dan niet? Desgevraagd deelt Arnold mee dat hij niet klapte omdat hij, laat ik het als volgt zeggen: na de maaltijd even in gedachten verzonken was. Maar wat is er als kok een mooier compliment?

Foto’s: Mike Harris Fotografie

Rotary Den Bosch West

Een hechte serviceclub in de regio Den Bosch. Interesse om lid te worden? Mail naar rotarydbwest@gmail.com.